Is het leven een toevallige samenkomst van omstandigheden, of maakt het deel uit van een groter, samenhangend geheel? In dit artikel verkennen we de grens tussen wetenschap en innerlijke ervaring. Wat wij vaak als toeval benoemen, blijkt bij nader inzien mogelijk een uitnodiging tot een andere manier van kijken. Waar analyse ophoudt, begint misschien het wonder — niet als iets bovennatuurlijks, maar als een diepere laag van werkelijkheid die zich alleen laat ervaren.
Vaak gaat de aandacht volledig uit naar de uiterlijke vorm van het bestaan, waardoor de essentie onzichtbaar blijft achter een sluier van ernst en gewoonte. Zo ontstaat een voortdurende zoektocht naar antwoorden die de innerlijke onrust moeten sussen, terwijl de vraag “wie ben ik?” onaangeraakt blijft.
Wat gebeurt er wanneer de zwaarte van het dagelijkse moeten plaatsmaakt voor een heldere waarneming van het moment? Zodra de fixatie op de persoonlijke identiteit ontspant, verschijnt er een perspectief dat niet gebonden is aan tijd of uiterlijke omstandigheden.
In april nodigt de ontluikende natuur ons uit om de omweg van uiterlijke kennis te verruilen voor de rechtstreekse weg naar innerlijke wijsheid. Door van binnenuit open te bloeien in de ruimte van universele liefde, transformeren we van een ‘leeg vat’ naar een bezield mens en ontsluiten we onze eigen bron van inzicht en medegevoel. Het Paasfeest staat daarbij symbool voor de wederopstanding van ons bewustzijn en de overgang naar een leven in eenheid.
Ervaar jij tijd ook als een dwingende stroom die altijd tekortschiet? In deze nabeschouwing onderzoeken we het idee dat tijd niet een externe macht is, maar een manier waarop ons bewustzijn ervaringen ordent. Aan de hand van herkenbare voorbeelden, zoals de beleving van tijd bij kinderen en het opgaan in muziek, wordt duidelijk hoe relatief tijd is en ontdekken we de ‘duur’: een tijdloze aanwezigheid achter de tikken van de klok. Een uitnodiging om die relatieve aard van tijd te herkennen en meer rust te vinden in het eeuwige nu.
Wat drijft de voortdurende beweging van onze gedachten en gevoelens? We bevinden ons vaak in een stroom van gebeurtenissen waarbij de wijzers van de klok onverstoorbaar doordraaien, terwijl er diep vanbinnen een punt lijkt te zijn dat nooit verandert.
Het is een vreemde paradox dat alles beweegt en toch geworteld is in stilte. Wanneer we de uitersten van het bestaan waarnemen, ontstaat de vraag wat er werkelijk overblijft als de slingering tot rust komt.
Waarom voelen sommige ideeën zo waar, terwijl ze misschien maar een deel van de werkelijkheid laten zien? In deze podcastaflevering verkennen we hoe onze waarneming werkt — en hoe gemakkelijk we ons kunnen vastzetten in wat vertrouwd voelt. Een rustige bezinning over zien, herkennen en loslaten.
Is de wereld een illusie, of juist een uitdrukking van een diepere werkelijkheid? Het oude begrip maya uit de Indiase filosofie roept precies die vraag op. In dit artikel verken ik wat ermee bedoeld kan worden en hoe het onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Engelen die verliefd werden is een spirituele beschouwing over de spiegel van het bewustzijn. In beeldende taal verkent het hoe wat oorspronkelijk één en vanzelfsprekend is, langzaam anders wordt ervaren. Het stuk nodigt uit tot herkenning: wat gebeurt er wanneer wij onszelf zien als het beeld dat verschijnt? Een verstild verhaal over liefde, identiteit en herinnering.
In onze bijeenkomst van maart verkennen we het onderscheid tussen tijd en duur. Tijd lijkt verdeeld in verleden, heden en toekomst, maar deze indeling behoort tot ons relatieve bewustzijn. Wat in absolute zin bestaat, is duur: een tijdloze werkelijkheid waarin alles aanwezig is in een eeuwig Nu. We onderzoeken hoe tijd een verschijningsvorm is van bewustzijn — en hoe het mogelijk is iets te ervaren van die tijdeloze aanwezigheid.
Hoe komen we uit menselijke conflicten? In deze toegankelijke dialoog verkennen we waar ruzies vaak écht beginnen — niet alleen bij woorden, maar bij het gevoel tegenover elkaar te staan. Door minder te focussen op schuld en meer op wat er in onszelf gebeurt, ontstaat ruimte voor andere keuzes. Soms helpt het om simpelweg “het is oké” te zeggen en de relatie belangrijker te maken dan het gelijk. Zo wordt minder strijd en meer verbinding mogelijk in het dagelijks leven.
