Monique

Monique

Ik ben Monique Bartelings, 54 jaar, moeder van een dochter van zeventien en docent biologie op een middelbare school. Mijn liefde voor de theosofie begon op mijn zeventiende, toen De Geheime Leer mijn kijk op het leven ingrijpend verruimde. Sindsdien wil ik deze inzichten tot leven brengen voor anderen — niet als droge theorie, maar als bron van richting en inspiratie. Voor mij is theosofie geen ontsnapping, maar een manier om dieper in het leven te staan, met mededogen als kern. In de klas, als moeder, en als leerling van het leven, streef ik ernaar kennis te verbinden met wijsheid, en wijsheid met het hart.
Reuzen als symbool voor het hogere bewustzijn en de ware aard van de mens.

Reuzen

Wat als u geen groter mens hoeft te worden, maar slechts hoeft te ontdekken dat u nooit klein bent geweest? Dit inzicht onderzoekt de menselijke neiging om onze eigen grootsheid uit te stellen naar de toekomst. Aan de hand van de beelden van de reus, de dwerg en de beslagen spiegel laat het zien hoe we onszelf beperken door identificatie met het kleine denken. Een luchtige, praktische en diepgaande beschouwing over bewustzijn, aanwezigheid en het ontwaken tot wie we altijd al waren.

Bloem in warm zonlicht als symbool voor zichzelf bezielen en innerlijke ontplooiing.

Zichzelf bezielen

Wat is een ziel? Kun je jezelf bezielen? En wat maakt de mens bijzonder? In deze toegankelijke dialoog verkennen we vragen over bewustzijn, bezieling en mens-zijn. Niet als abstracte filosofie, maar als iets dat herkenbaar wordt in ons dagelijks denken, voelen en handelen.

Zonsopkomst door bomen met ochtendmist als symbool voor cyclisch leven en de rechtstreekse weg naar inzicht

Kloppen op dezelfde deur

In Als de stilte een stem had verkennen we alledaagse ervaringen en grote levensvragen vanuit een praktische en theosofische invalshoek. Via bezinnende dialogen onderzoeken we thema’s als bewustzijn, symboliek, innerlijke groei, ritmes van het leven en de diepere betekenis achter wat vanzelfsprekend lijkt. Geen snelle antwoorden, maar ruimte om stil te staan, te onderzoeken en opnieuw te leren kijken.

Waarom overkomt mij dit? Een silhouet kijkt uit over een mistig berglandschap bij zonsopkomst als symbool voor bewustzijn, lijden en betekenis.

Waarom overkomt mij dit?

Waarom roept lijden zoveel vragen op, terwijl geluk vaak vanzelfsprekend lijkt? Deze bespiegeling verkent de menselijke zoektocht naar betekenis, de rol van innerlijk oordeel en de spanning tussen toeval, God en bewustzijn. Een uitnodiging om opnieuw te kijken naar wat wij waarheid, goed en werkelijkheid noemen.

Het stille fundament met drie huizen van stro, hout en steen als symbool voor innerlijke ontwikkeling

Het stille fundament

Waarom vallen zorgvuldig opgebouwde zekerheden soms plotseling om? Vaak bouwen we ons leven op overtuigingen die voortkomen uit controle of angst. We sturen en corrigeren, totdat een gebeurtenis laat zien hoe stevig ons fundament werkelijk is.
Het leven reageert niet op de buitenkant, maar op de intentie achter ons handelen. Juist onder druk wordt zichtbaar waarop we gebouwd hebben. Is er ruimte voor inzicht en samenhang, of regeert de persoonlijke wil?

Roos met dauwdruppels in verschillende bloeistaten als symbool voor bezieling van de mens

Het bezielen van de mens

In mei staat het thema Het bezielen van de mens centraal. We verkennen hoe innerlijk bewustzijn vorm krijgt in het dagelijks leven, en hoe we vanuit aandacht en inzicht meer bezieling kunnen brengen in ons denken en handelen.

Zonsopkomst door bomen met ochtendmist als symbool voor cyclisch leven en de rechtstreekse weg naar inzicht

Cyclisch of rechtstreeks

In deze beschouwing verkennen we de spanning tussen de jaarlijkse herhaling van feesten zoals Pasen en de persoonlijke weg naar inzicht. Waarom hebben we rituelen nodig, en wat leren de equinoxen ons over balans? Rituelen blijken bakens te zijn die ons helpen herinneren wat we in het dagelijks leven gemakkelijk vergeten. Zo ontstaat het onderscheid tussen meebewegen met de cyclus en het vinden van een meer directe weg naar bewustzijn.

We laten het even gisten – oude olifantenboom in warm avondlicht, symbool voor stilte en wat blijft

We laten het even gisten

Midden in het hart van Afrika staat een boom die de aarde met de hemel verbindt. Zijn wortels reiken diep in de bodem, terwijl de takken zich wijd openen voor wat van boven komt. Eenmaal per jaar gebeurt er iets bijzonders: de boom schenkt zijn vruchten, maar daarmee ook een proces dat alles in beweging zet.
Wat gebeurt er wanneer de natuur zelf een transformatie ondergaat? De vruchten die rijp op de grond vallen, dragen een geheim in zich dat pas zichtbaar wordt wanneer de tijd er rijp voor is. In die stilte vindt een chemie plaats die niet alleen de vrucht, maar de hele omgeving lijkt te veranderen.

Praktische theosofie – eekhoorn bij inzicht “Ware kennis”

Van intellectuele verzamelwoede naar belichaamde wijsheid

In een wereld die overspoeld wordt door informatie, is het een uitdaging om te onderscheiden wat werkelijk waarde heeft. We verzamelen feiten en meningen, maar wat beklijft er echt? In deze aflevering van de podcastreeks ‘Als de stilte een stem had’ onderzoeken we hoe kennis transformeert van een mentaal concept naar een levende kracht in het hart. Ben je klaar om de ruis van alledag achter je te laten en te ontdekken wat echt bij je blijft?